woensdag 06 oktober 2010

Krachtsymbool maken

In oktober gaan we onze eigen staf maken, versieren en wijden. (laden met jouw energie) Omdat het hout daarvoor, goed gedroogd moet zijn, kunnen jullie de vakantieperiode wellicht gebruiken, om een tak te zoeken en te snijden.

Meestal is een staf een tak van een magische struik of boom. Toverhazelaar is bijvoorbeeld behoorlijk populair. De traditionele maten voor een staf zijn ontstaan doordat men in de oudheid zag dat een tak, met zijn vertakkingen iets weg had van arm en hand. Hierdoor is de traditionele maat voor de kleine staf van de binnenkant van je elleboog tot aan het puntje van je middelvinger geworden, maar eigenlijk is de lengte niet zo belangrijk, het gaat erom dat hij prettig in de hand ligt en je er goed mee kunt werken.

Mocht je de natuur in gaan om een staf te zoeken, kijk dan uit naar een zo recht mogelijke tak. Breek hem niet af, maar zaag hem af of knip hem af met een mesje of schaar. Vergeet niet om de struik te vertellen dat je iets van hem wilt gebruiken, tenslotte hebben ook struiken leven. Je zult vanzelf wel voelen of de struik het goed vindt dat je delen van hem/haar gebruikt, maar breek de tak asjeblieft niet af! Dood hout is overigens nooit geschikt voor een staf.

De Staf staat symbool voor het mannelijke. Bomen werden in de oudheid natuurlijk gezien als brengers van Leven. Ze groeiden, ze kregen steeds opnieuw bladeren en natuurlijk droegen hun takken de vruchten die in zowel in die dagen als natuurlijk ook tegenwoordig zorgden voor voedsel. Bomen waren/zijn dus Heilige Wezens, met hun wortels diep verankert in Moeder Aarde die leven gaven en ons van voedsel voorzagen. Het is dus ook niet zo verbazend dat de Ouden een stukje van de boom "leenden" en het als werktuig gebruikten, dat zij zo een stukje van de boom's kracht verkregen.

Laat de toekomstige staf drogen en verwijder eventuele schors en zijtakjes, daarna kun je hem schuren met schuurpapier, van grof naar fijn.

Wat we gaan gebruiken om hem van jou te maken, hoor je op een van de avonden in september.

Tot dan, Annemiek